Thursday, 29 January 2009

Terima kasih.

Terima kasih wahai hati.
Yang sanggup menahan segala, untuk gembirakan diri ini.
Walau sekejap cuma, namun tetap masih cuba.

Terima kasih kekasih hati.
Walau kita tidak lagi sama-sama nanti.
Aku paling benci bekas pasangan kekasih yang benci-membenci.
Kau buat aku sakit, tapi aku sebolehnya tidak mahu membenci.

Terima kasih untuk hari indah yang pernah kau beri.
Terima kasih untuk bait-bait sumbang lagu yang cuba kau dengarkan.
Terima kasih untuk segala gurauan gila yang bisa buat aku rindu.
Terima kasih, buat aku rasa diri aku dihargai.

Dan terima kasih, sebab masih cuba jaga hati ini.
Hakikatnya, hati aku ini sudah dirobek-robek oleh kenyataan.
Dan apa kau tahu, dalam masa kurang 3 hari lagi,
hati ini bakal hancur semuanya?

Aku tidak tahu, dimana lagi harus aku cari kekuatan.
Yang aku nampak, dari engkau sendiri.
Dan entah kenapa, aku tetap rasa yang engkau ini tidak pernah berubah.
Walau keadaan sudah berubah semuanya.

Terima kasih kerana terus-terusan beri aku harapan.
Walau mungkin semuanya palsu belaka.

Aku rindu angin sejuk.
Aku rindu kabus tebal.
Aku rindu tangga tempat kita lumba.
Aku rindu tangga bergerak tempat kita ketawa.

Wednesday, 21 January 2009

Memang, aku kalah.

Dan akhirnya,
mutiara keluar lagi dari mata aku
Ah! untuk kesekian kalinya
ku kalah lagi dengan emosi sendiri.
 
Engkau terlalu hebat, emosi.
Engkau memang hebat.
Tapi tak mengapa lah.
Sekurang-kurangnya engkau buat aku puas.
Dengan mutiara yang berderai disebabkan engkau.
 
Dan ini pula warkah untuk engkau yang buat aku jatuh terduduk.
 
Lidah aku ini nampaknya sudah kelu.
Namun masih mahu aku hulur secebis penghargaan.
Ribuan terima kasih dari aku.
Untuk setiap apa yang pernah kita kongsikan.
 
Dan inilah dia aku,
masih mencari-cari kekuatan untuk dibuat teman.